Daniëlle Kempen is stylist, creative director voor o.a. voor Vogue, ODDA Magazine, Tommy Hilfiger, American Vintage, Closed en Blush. En trotse mama van twee. In 2012 reisde ze voor het eerst naar Costa Rica en raakte ze een stukje van zichzelf kwijt op het beste mogelijke manier. Dit is het verhaal van een droom die ze weigerde te vergeten.

Ze wisten het allang. Al voordat het plan echt een plan was, spraken Daniëlle en William de droom naar elkaar uit, steeds vaker, steeds concreter. "We willen niet van die mensen zijn die de rest van hun leven zeggen: hadden we dat maar gedaan." Vijf maanden na de geboorte van hun dochter Billy verhuurden ze hun huis in Nederland, pakten vier koffers, een kinderwagen, een autostoeltje en nog heel veel andere spullen en stapten op het vliegtuig. Bestemming: Santa Teresa, Nicoya, Costa Rica. Of ze er financieel klaar voor waren? Ze verkochten een bitcoin.

Dat Costa Rica het zou worden, was eigenlijk zo gegroeid. In 2012 had Daniëlle net haar stage bij Vogue Nederland afgerond en wilde ze alleen op reis. Niet naar Azië, niet naar Bali of Thailand maar helemaal naar de andere kant van de wereld. Marije Goekoop, toenmalig Fashion Editor, was net terug van een modeproductie in Costa Rica. "Daar wil ik heen," dacht Daniëlle. Eenmaal geland voelde het als thuiskomen. Ze verlengde haar ticket. Elk jaar bleef ze terugverlangen, en terugkomen. En zo vormde zich langzaam de droom om er echt te gaan wonen.

"In de jungle ben je enorm afhankelijk van de natuur. Ertegen vechten heeft simpelweg geen zin. Meebewegen is winnen, een gedachte die ik nog altijd bij me draag."

Op vakantie gaan naar Costa Rica is iets heel anders dan er daadwerkelijk wonen, dat merkte Daniëlle al snel. In Nederland ben je gewend aan gemak, aan stabiliteit, aan een bezorger op de stoep binnen een dag. In de jungle werkt dat anders. Regent het, dan regent het keihard en kan je soms niet weg met de auto. Valt de stroom uit. Of je wil vertrekken en ontdekt dat er een slang in de motor van je auto zit. Elke dag is er wel iets waardoor je de planning moet aanpassen. "Je moet je hier letterlijk aan overgeven," zegt ze. "Het is als je eerste keer op een surfplank - het moment dat je nog denkt sterker te zijn dan de golven. Je wint het nooit van de natuur. Meebewegen is winnen."

Maar elke dag was er ook de schoonheid. 's Ochtends opstaan met de zon en de geluiden van de brulapen. Een wandeling door de jungle naar het strand. Een pipa, een kleine kokosnoot, in de hand, kijkend naar de surfers met kleine Billy dicht tegen zich aan. William was in het begin veel aan het reizen voor zijn werk als model, waardoor Daniëlle veel alleen was met Billy. Geen daycare, geen gemakken van Nederland maar vrienden die insprongen waar ze konden. "Het was soms een enorme opgave," zegt ze, "maar ik kijk terug op de meest bijzondere periode van mijn leven als moeder. Zo intens, intiem en aards tegelijk." Op de dagen dat William terugkwam was het feest. Billy en zij haalden hem dan op bij een kleine landingsbaan waar hij kwam aanvliegen in een propellervliegtuigje. De weg erheen was onverhard en hobbelig dus één hand aan het stuur en één hand onder Billy's hoofdje.

Wat Daniëlle het meest bijbleef was de gemeenschap. It takes a village to raise a child, in Costa Rica is dat geen gevleugelde uitspraak maar gewoon de werkelijkheid. Mensen zijn buiten, kinderen zijn van iedereen, en je hebt elkaar letterlijk nodig. Toen Billy met acht maanden een dubbele oorontsteking kreeg en William op reis was, kwam een vriendin meteen helpen. Samen naar de dokter in het dorp en daarna sliep Daniëlle bij een andere vriendin, in het kamertje van haar oudste zoon. "Als nieuwe mama heb je gewoon mensen om je heen nodig," zegt ze.

De locals reageerden met warmte op het blonde gezinnetje. Billy's blauwe ogen zorgden overal voor nieuwsgierigheid. Soms werd ze zomaar uit Daniëlles handen gepakt door een vreemde vrouw die met haar wilde dansen, iets wat Billy nooit waardeerde, en altijd uitliep op tranen. Maar de vrijheid die de kinderen daar hadden, maakte indruk. Billy begon te kruipen en lopen op het strand. Ze lieten haar gaan, hielden haar in de gaten en renden niet achter haar aan. "Dit hadden we in Nederland misschien nooit zo aangedurfd, met al het verkeer en de drukte," zegt Daniëlle.

"Billy speelde met speelgoed dat al generaties was doorgegeven, niet het schoonste, maar ik zie het nu als een enorme boost voor haar immuunsysteem. Ze is nooit ziek."

Costa Rica is voor Daniëlle meer dan een plek, het is een tijdlijn van wie ze geworden is. Ze zat er tijdens een burn-out. Ze leerde er, via ayahuasca-ceremonies, breathwork en gesprekken met mensen van over de hele wereld, dat er meer is dan alleen de tastbare wereld. Ze ontdekte er wie ze was als vrouw, als mens. Het is ook de plek waar William haar ten huwelijk vroeg, jong en verliefd. En later de plek waar ze voor het eerst echt moeder werd, niet vanuit een boek of schema, maar puur op gevoel en instinct. "Nu we weer in Nederland zijn en een tweede kindje hebben, pak ik vaker een boek erbij," zegt ze met een lach. "Bij Billy ging alles op gevoel. Er is geen goed of fout, maar de omgeving maakt de opvoeding."

De mooiste herinneringen zijn bijna altijd de simpelste. De springende apen die we zagen vanuit het bed wanneer we wakker werden of de roze lucht bij zonsondergang. Koffie en bananenpannenkoekjes op het strand. En afgelopen januari, terug met het gezin van vier, een hike naar een waterval van 500 meter, waar we onderweg een kwartier hebben stilgestaan bij een bananenboom omdat Billy wilde zien hoe bananen groeien. Op de knieën een miertje volgen. "Dingen die je nooit zou doen zonder kinderen," zegt Daniëlle. "Of die je gewoon niet zou opvallen. Dat zijn de momenten die me voor altijd bijblijven."

"Missen is voor mij een mooie herinnering in mijn hart die ruimte maakt voor nieuwe dromen."

Nu wonen ze weer in Nederland en daar genieten ze oprecht van. Van de vrienden, de familie, de buren, de frisse wind op de fiets, een trui en sokken aan. Maar tegelijkertijd staat de achterdeur nog op een kier. "Het is bizar om te bedenken dat er naast onze wereld in Nederland nog een parallelle wereld bestaat die er zo anders uitziet," zegt ze. "En zo zijn er nog honderden."

Aan andere gezinnen die twijfelen geeft ze één advies: doe het. Je kunt honderd boeken lezen en het hele internet afzoeken, maar het antwoord ligt in de ervaring zelf. "Niemand kan dat voor je beslissen, en iedereen zijn ervaring is anders." En aan haar dochters wil ze meegeven wat ze zelf heeft geleerd: dat reizen, en zeker ook alleen reizen, je compleet maakt. Of dat nu in een hutje op de hei is, in een onbekende stad of in een verre jungle. Elke stap die je alleen zet, brengt je iets nieuws.

Ooit zei iemand tegen haar: ga je angsten aan zoals je je dromen nastreeft. Met dezelfde energie, aandacht en moed. Niet wegrennen voor wat spannend voelt, maar er actief op afgaan — met nieuwsgierigheid, doorzettingsvermogen en vertrouwen. Want in die momenten, zegt Daniëlle, zitten vaak de mooiste herinneringen.