Soms begint een nieuw leven met één telefoontje. Een baan, een kans, een sprong in het onbekende. Voor fotografe en creative strategist Marloes betekende dat telefoontje een verhuizing van Amsterdam naar de andere kant van de wereld. Wat tijdelijk leek, groeide uit tot een thuis in Fremantle. Een kustplaats waar ochtenden vroeg beginnen, deuren openstaan en vreemden vrienden worden bij de bakker om de hoek.

Acht jaar geleden verruilde Marloes Nederland voor West-Australië, niet met een uitgewerkt masterplan, maar met een gevoel van nieuwsgierigheid en vertrouwen dat bij grote avonturen hoort.

Perth is eigenlijk geen stad in de klassieke zin, maar een uitgestrekte verzameling suburbs. Het centrum zelf is vooral een zakendistrict; een paar straten met generieke winkels, maar niets waarvoor je echt naar Australië zou afreizen. De charme zit hem in de wijken eromheen. Via collega's ontdekten ze al snel het lokale onderscheid tussen wonen "boven" of "onder" de rivier, een ongeschreven grens die meer zegt over sfeer dan over geografie. Boven de rivier draait het leven meer om geld, status en werk. Fremantle, onder de rivier, is vrijgevochten; een mix van mensen, losser en vrijer. De mensen daar leken gelukkiger. Dus kozen ze voor de zuidkant. Toen ze daar gingen kijken, was de beslissing eigenlijk snel genomen: het was liefde op het eerste gezicht.

Het settelen in Australië ging verrassend soepel. "De mensen zijn hier zo vriendelijk. Bij de bakker, in de supermarkt, overal maakt iemand wel een praatje. Je voelt je meteen welkom." Marloes was al in de beginfase van haar zwangerschap toen ze verhuisden, wat haar kort na aankomst nog dieper in het lokale leven trok.

"In Australië krijg je na de geboorte van je baby automatisch een uitnodiging voor een parent group, samen met andere ouders uit de buurt die net hun eerste kindje hebben gekregen."

Marloes vond het geweldig. "Je begint aan dit hele nieuwe leven, en meteen sta je er niet alleen voor. Je zit allemaal in dezelfde fase, hebt dezelfde vragen." Voor haar was het een prachtige manier om nieuwe vriendinnen te maken en een community te vinden. "Ik vind het zo'n mooi idee. Ik denk dat Nederland daar ook echt baat bij zou hebben."

Wat haar het meest verraste aan Fremantle? Zonder aarzelen: de ochtendcultuur. "Hier haal je om 5.30 uur al je koffie en loop je langs het strand. Sportklasjes beginnen vroeg, mensen zijn al actief terwijl Amsterdam nog slaapt." Dat ritme past haar goed. 

"Ik ben zelf een ochtendmens. Alles gebeurt hier vroeg om het maximale uit de dag en de zon te halen. Want om zes, uiterlijk half acht, is het donker en dan is de dag ook echt voorbij."

Het dagelijks leven speelt zich bijna volledig buiten af. "In de zomermaanden zijn we alleen maar buiten: picknicken, barbecueën op het strand, kinderen die samen zwemmen. Iedereen spreekt spontaan af." Ze wonen dicht bij de zee en ook de rivier is dichtbij. "En anders duiken we wel in het zwembad in de achtertuin van vrienden."

Dat contrast met Nederland voelt groot. "In Amsterdam werd alles gepland. Agenda's waren weken van tevoren vol. Hier gaat het veel relaxter, dingen ontstaan gewoon. Dat vind ik misschien wel het fijnst van alles."

Het prettigste aan het leven hier? Dat je altijd buiten bent, dat het relaxed is en er weinig vaststaat. Alles gaat spontaner, en mensen zijn opener in het eerste contact. Wat minder is: echt contact maken met Australiërs blijft soms lastig. De oppervlakte is makkelijk, een praatje is zo gemaakt, maar uiteindelijk zijn ze een stuk minder open dan Nederlanders.

Marloes heeft inmiddels in Fremantle talloze vaste plekjes. "Overal is goede koffie en bijna alle horeca is kindvriendelijk. Je kunt als ouder zonder zorgen een borrel of koffie doen." De ontspannen mentaliteit, de natuur, het gemak waarmee mensen elkaar opzoeken, het zijn precies die dingen die haar op deze plek gelukkig maken.

"Hier is het dagelijks leven heel fijn, alleen de prikkels van de stad kan ik soms missen."

Acht jaar na die spontane beslissing voelt Australië niet meer als een avontuur, maar als het dagelijks leven. "Hier is het dagelijks leven heel fijn, alleen de prikkels van de stad kan ik soms missen." En toch is het elke ochtend magisch wanneer de zon opkomt boven de Indische Oceaan. "Als ik 's ochtends om half zes langs de oceaan loop met een koffie in mijn hand, besef ik soms pas echt hoe ver we van Amsterdam zijn beland."

Voor Marloes kreeg het begrip vakantie een nieuwe betekenis sinds Fremantle haar thuis werd. Waar veel mensen juist dromen van zon en strand, verlangt zij vaker naar Europa, niet alleen om de plekken, maar vooral om de mensen, de verschillende culturen en de diversiteit. In het dagelijks leven merk je de isolatie eigenlijk nauwelijks. Maar wil je even iets anders zien, dan besef je hoe ver je van alles vandaan zit en hoe ver je moet reizen om ergens te komen. De dichtstbijzijnde plek is Bali, drie en een half uur vliegen en daar gaan dan ook veel mensen naartoe. Perth mag dan een prettige stad zijn, het is ook de meest geïsoleerde metropool ter wereld.

Voor uitstapjes trekken ze meestal naar het zuiden, richting Margaret River, waar wijngaarden tussen eucalyptusbossen liggen en restaurants verscholen zijn langs stille kustwegen. Wie naar het noorden rijdt, belandt in een ruwer, leger Australië. Het Ningaloo Reef, vaak het nieuwe Great Barrier Reef genoemd, ligt acht tot tien uur naar het noorden. Belachelijk mooi: je loopt zo vanaf het strand het water in en zwemt tussen de schildpadden in het rif. Maar je rijdt er wel zo'n negen uur door de leegte naartoe, met onderweg vooral horizon, af en toe een dorpje en een eenzaam tankstation en heel veel niets. 

Waar Europeanen voor een weekend naar Barcelona vliegen, gaan veel Australiërs een paar dagen naar Bali.

Reizen heeft hier een andere schaal. Waar Europeanen voor een weekend naar Barcelona vliegen, gaan veel Australiërs een paar dagen naar Bali. Net zo geliefd zijn kampeertrips langs de kust; kamperen is bijna een nationale sport. Bijna iedereen heeft een four wheel drive, klaar voor weekenden in de bush met koelboxen, barbecues en daktenten.

Toch voelt niet alles even zorgeloos. Vooral het schoolsysteem blijft voor haar wennen. Australië kent een duidelijke scheiding tussen publieke en private scholen. In de eerste jaren kiezen veel gezinnen nog voor openbaar onderwijs, maar richting de middelbare school verschuift dat vaak. Kinderen gaan dan alvast naar een private school "om te wennen". Die scholen zijn erg duur. Er zijn geen toelatingseisen op basis van niveau of talent; het draait puur om geld.

"Het idee dat het onderwijs dat je kunt bereiken afhangt van hoeveel geld je hebt, en niet van je capaciteiten, vind ik echt lastig," zegt Marloes. Ook de uniformcultuur is wennen. Alle scholen werken ermee, maar bij de private scholen kan het ver gaan: driedelige pakken bij temperaturen boven de veertig graden zijn geen uitzondering. Slogans als 'We are building great men' roepen bij haar vragen op over het wereldbeeld dat kinderen meekrijgen.

Naast die culturele verschillen viel haar nog iets op: Australië oogt modern, maar loopt op veel vlakken flink achter. "Er gebeurt hier nog ontzettend veel op papier," vertelt ze. Digitalisering gaat trager dan in Nederland, procedures zijn omslachtiger. Het is gewoon een ander tempo, iets wat haar in het begin behoorlijk irriteerde. Inmiddels is ze eraan gewend en ziet ze ook de andere kant: misschien is dat juist waarom het leven hier wat relaxter aanvoelt.

En dan zijn er natuurlijk de verhalen over de Australische beesten, waar iedereen in Europa meteen aan denkt. Slangen in de tuin, spinnen zo groot als je hand, haaien vlak onder de kust. In de praktijk blijkt dat beeld voor Marloes verrassend genuanceerd. Haar kinderen hebben nog nooit een slang of een grote spin gezien. In de bewoonde wijken zijn gevaarlijke dieren zeldzaam; veel huishoudens laten hun tuin preventief behandelen door gespecialiseerde bedrijven, zodat ongenode gasten wegblijven. Pas wanneer je echt de natuur intrekt, wordt de kans groter dat je iets tegenkomt. Toch blijft de nabijheid van het wilde voelbaar. In de rivier bij haar om de hoek zwemt af en toe een haai voorbij, iets waar locals nauwelijks van opkijken, maar wat haar nog altijd herinnert aan hoe anders dit continent is.

De droom is niet om te kiezen tussen Nederland of Australië, maar het te combineren.

Of Australië haar thuis blijft? De droom is niet om te kiezen tussen Nederland of Australië, maar het te combineren. Negen maanden in Fremantle, drie maanden in Nederland, een combinatie waarin de kinderen kunnen opgroeien met de vrijheid van de Australische kust én met de Nederlandse familie, cultuur en seizoenen.

Alle beelden van @lucyphotography_official