Het begon met een reclame. Janne was 23 en zag een advertentie van een organisatie die de beklimming van de Kilimanjaro combineerde met een goed doel. Iets aan dat beeld, de berg, het avontuur en de onmogelijkheid ervan sprak haar onmiddellijk aan. Ze meldde zich aan voor een informatieavond, nieuwsgierig en een beetje naïef. Maar toen kwamen de cijfers: de reis was duurder dan verwacht, en bovendien moest ze €5.000 aan sponsorgeld ophalen. Ze zat middenin haar studie. Met tegenzin zette ze het idee opzij. "Misschien ooit," dacht ze.

Vijf jaar later, op haar 28e, begon het weer te kriebelen. Ze wilde alleen op reis, niet zomaar een vakantie, maar een uitdaging. En ineens was daar weer dat oude idee. Dit keer voelde het anders: niet als een verre droom, maar als een plan dat ze zelf kon maken. Ze dook in de details. Welke routes zijn er? Wat vraagt het lichamelijk en mentaal? En misschien nog wel het belangrijkste: met welke organisatie ga je? Ze wilde geen compromissen op het gebied van ethiek of veiligheid. De poorters moesten eerlijk betaald worden en onder goede omstandigheden werken. Dat voelde voor haar minstens zo belangrijk als het bereiken van de top zelf.

"Ik wilde met een organisatie gaan die goed zorgt voor haar team. Dat voelde voor mij minstens zo belangrijk als het bereiken van de top."

Een halfjaar voor vertrek begon Janne serieus te trainen. Urenlang op de stairmaster in de sportschool, en wandelen - heel veel wandelen. Soms drie uur per dag, op haar stevige wandelschoenen, dwars door de Amsterdamse straten. Ze bereidde zich ook mentaal voor op hoogteziekte: wat zijn de symptomen, hoe herken je de risico's, wanneer moet je afdalen? Super spannend allemaal.

Voor haar uitrusting deed ze geen concessies. Goede wandelschoenen, de juiste kleding wat geen overbodige luxe is maar noodzaak. Eén tip die ze van tevoren had gekregen en die ze niet in de wind sloeg: huur een privé-toilet. Een portable wc die elke dag naast haar tent werd opgezet. "Ik zal je de details besparen," zegt ze, "maar de hoogteziekte heeft bij iedereen weleens op de maag en darmen geslagen. Ik was blij dat ik een beetje hygiëne had."

Ze koos de Machame-route: zeven dagen hiken, vijfenhalf omhoog en anderhalve dag naar beneden. De eerste dag begon in een weelderig regenwoud, groen en stil en prachtig. Af en toe dacht ze: wáár ben ik in godsnaam aan begonnen? Maar dan was er Marissa, een vrouw uit Kaapstad die een beetje Nederlands sprak, die haar elke keer opnieuw aantikte. "Janne, kijk eens dit uitzicht. Is het niet beautiful? Look at where we are!" En dan voelde Janne hoe gezegend ze was. Ze hikten elke dag zes tot acht uur, met korte acclimatisatiehikes vanuit de kampen.

De groep bestond uit vijftien mensen uit alle hoeken van de wereld: Canada, Kazachstan, Rusland, Zuid-Afrika, Duitsland en China. Leeftijden van 18 tot 65 jaar. Niet iedereen sprak vloeiend Engels, maar dat deed er nauwelijks toe. Er ontstond al snel een onuitgesproken band. Ze hielpen elkaar door de zware momenten, zongen samen, lachten, en lieten hier en daar een paar happy tears. Met Tanja, een 50-jarige vrouw uit Berlijn waarmee ze haar tent deelde, groeide een vriendschap die de berg overleefde, ze bellen nog steeds, en deze zomer zien ze elkaar weer.

Maar misschien nog wel indrukwekkender dan de groep was het team dat met hen meereisde: 75 poorters. Zij kookten, sloegen de kampen op, hielden de gezondheid van de klimmers nauwlettend in de gaten. De tea breaks waren een verrassing, warme thee en koekjes onderweg en 's avonds hele gerechten: rijst, aardappels, kip, pizza, toetjes. "Ik had niet verwacht dat we zo goed zouden eten," zegt Janne. De positiviteit en vriendelijkheid van de poorters was zo fijn! Zonder hen was het simpelweg niet hetzelfde geweest.

"We hebben lachend staan dansen op Guns N' Roses terwijl het hard hagelde. Ik genoot zo van de tocht dat het me niet eens uitmaakte."

De dag voor de summit probeerde iedereen overdag te slapen, want rond 23:00 begon de nachtelijke beklimming. Janne deed geen oog dicht. Te spannend. Met dikke lagen thermokleding vertrokken ze in het donker, stap voor stap, in temperaturen van −15°C. De wind joeg langs de rotsen en de gevoelstemperatuur zakte naar −20°C. Het voelde soms uitzichtloos. Ze zag enkel de hoofdlampen van de anderen in de verte en had geen idee hoe ver ze nog waren. De pauzes waren zwaar, elke keer als ze stilstonden, koelde ze weer af. Het pole pole - het langzame, beheerste stijgen dat de gids hen had ingeprent - was noodzakelijk, maar soms vroeg ze zich af of ze ooit boven zou komen.

Rond 05:30 begon de zon op te komen. En dan: een uitzicht dat woorden tekortschiet. Hoog boven de wolken, ver beneden de wereld. Ze deden een vreugdedansje en klommen verder. Stella Point, en daarna nog 150 meter. Om 09:00 bereikten ze Uhuru Peak, de top van de hoogste vrijstaande berg ter wereld, een van de Seven Summits.

Ze hadden de top bereikt, wat zorgde voor ontlading en emoties maar vooral was iedereen: trots. Ze vielen elkaar in de armen. Na een paar snelle foto's, want de kou en de hoogte lieten zich voelen, begonnen ze aan de afdaling. Terwijl de adrenaline langzaam plaatsmaakte voor vermoeidheid, groeide ook het besef van wat ze zojuist hadden bereikt. Dit nemen ze me nooit meer af, dacht ze.

De laatste dag, de lange afdaling, was voor Janne persoonlijk het zwaarste gedeelte van de hele tocht, ook al snapte bijna niemand dat. De rotsen waren glad, haar knieën en tenen deden intens pijn, en ze telde de uren letterlijk af. Beneden wachtten champagne, lunch en een medailleceremonie. Pas toen kon ze echt landen. Moe, een beetje beduusd maar enorm tevreden.

"Zeven dagen zonder bereik zorgden ervoor dat ik loskwam van de dagelijkse ruis. Er ontstond ruimte voor echte connectie met de mensen om me heen, maar ook met mezelf."

De reis heeft Jannes kijk op het leven niet compleet veranderd, zegt ze maar wel verdiept. Ze is zich bewuster geworden van de waarde van eenvoud. Van wat er écht toe doet: verbinding, ervaringen, en het vermogen om te genieten van de kleine momenten die eigenlijk het grootst zijn. Een mooi uitzicht. Een goed gesprek. Samen lachen na een lange dag.

En voor andere vrouwen die twijfelen? "Het gaat niet alleen om de top bereiken, maar om alles wat je onderweg leert en ervaart. Als dit avontuur blijft terugkomen in je gedachten - ga ervoor! Je kunt veel meer dan je misschien zelf denkt."

Haar volgende bestemming staat nog niet vast. Maar Patagonië en het Mount Everest Base Camp staan hoog op het lijstje. De berg heeft haar smaak te pakken.