Sommige reizen beginnen met een impuls, andere met een herinnering. Voor Joy begon deze reis toen ze zes jaar oud was, op het moment dat ze voor het eerst op een paard zat. Twintig jaar later is er weinig veranderd. Paarden vormen nog altijd een vanzelfsprekend onderdeel van haar leven. Maar ergens tussen de Nederlandse maneges en ritten over de Veluwe groeide een droom: de natuur in als een moderne cowboy, maar dan in Europa.

“De Veluwe is prachtig,” vertelt ze, “maar ik wist dat er meer was. Ik wilde voelen hoe het is om echt dagenlang onderweg te zijn, omringd door bergen en stilte.”

Alleen op reis gaan had ze nog nooit gedaan. Het ‘echte wilde westen’ voelde daarom net een stap te ver. Tot ze online een tocht tegenkwam in het noorden van Spanje. Een week lang te paard door Galicië, langs bergpaden, door dorpen en met overnachtingen midden in de natuur. Het idee was eenvoudig, maar precies wat ze zocht.

"Een aantal maanden voor vertrek werd er al een groepsapp aangemaakt, zodat we elkaar alvast konden leren kennen. Dit bracht het gevoel van de reis al heel dichtbij. In totaal waren we met 5 meiden, allemaal van andere plekken op de wereld; Canada, VS, Engeland, Spanje en natuurlijk ik uit Nederland. Ook al kwamen we van verschillende plekken, we kwamen hier allemaal met dezelfde passie."

Galicië ligt boven Portugal, en omdat hun uitvalsbasis, het kustplaatsje Baiona, in het zuiden van de provincie lag, was Porto de dichtstbijzijnde luchthaven. Op 17 mei, haar 26ste verjaardag, stapte Joy op het vliegtuig. “Het beste verjaardagscadeau dat ik mezelf ooit heb gegeven,” zegt ze.

Wat hen te wachten stond? Een week waarin het ritme werd bepaald door de paarden, de ochtendmist tussen bergtoppen en gesprekken met lokale bewoners die het pure Galicische leven belichaamden. Geen haast, geen agenda, alleen het tempo van het paard en de weg die zich voor hen ontvouwde.

Soms zit de magie van een reis niet in het landschap, maar in de mensen die je er ontmoet. Vanaf de eerste dag voelde de groep als een kleine familie. Alsof ze elkaar al langer kenden dan slechts een paar uur. Die vanzelfsprekende verbondenheid werd versterkt door hun gidsen, Adrián en zijn vriendin Paloma van Finca Moreiras, die hen niet alleen begeleidden, maar werkelijk welkom heetten in hun wereld.

Voor Adrián was dit geen zorgvuldig uitgestippelde route op een kaart, dit was zijn thuis. Hij groeide op in Galicië en kent de bergen, de paden en de dorpen als geen ander. Samen met zijn familie houdt hij de lokale tradities levend. En precies dat maakte deze reis zo bijzonder: het was geen georganiseerde ervaring maar een kijkje in iemands leven. 

De groep verbleef in een appartement bij zijn ouders. Ze aten bij zijn grootouders, waar een dampende kom soep op tafel verscheen. Op de vraag wat er precies in zat, haalde Adrián lachend zijn schouders op: “Grandma’s soup.” 

Lunch bij grandma

Er werd geluncht bij een oom en tante, samen met een andere grootmoeder. Ze zaten aan tafel met mensen die geen woord Engels spraken. Toch voelde niets ongemakkelijk. De taalbarrière vervaagde tussen schalen met versbereid eten en zelfgeschonken wijn. Gastvrijheid bleek hier geen kwestie van woorden, maar van gebaren.

Elke ochtend kwam Adriáns moeder langs met iets wat ze had gebakken; een cake, brood of zoetigheid allemaal warm uit de oven. Het waren kleine momenten, maar ze maakten duidelijk dat je hier geen toerist was maar een gast. En in Galicië betekent dat: welkom aan tafel, welkom in huis, welkom in het ritme van het leven.

De mensen zijn open, begroeten je met een glimlach en een omhelzing. En vertrekken doe je hier nooit met een lege maag.

Gids Adrián, credits Finca Moreiras

Elke dag gingen we andere delen van de bergen in vanuit de ranch. Maar de mooiste dag was wel tijdens de lange tocht, van zo’n 6 a 7 uur. Hier gingen we echt de hoogte in, een plek waar ook wilde paarden leven. En we hebben genoeg kuddes mogen aanschouwen. Een raar fenomeen om te paard tussen wilde paarden te rijden, maar een prachtige ervaring. Zoals ik al aangaf, leven hier al 4000 jaar wilde paarden. Nog steeds worden de wilde paarden hier getemd door de mens, ook Adrian heeft dit van zijn familie meegekregen. 

Deze dag gingen we ook ergens op de berg naar een verborgen waterval waar we alleen te voet, door de bosjes heen en klauterend over de rotsen naar beneden, konden komen. Hier zijn we gaan rusten en hebben we onze lunch gegeten. En het kan niet anders, er was natuurlijk ook Sangria en Tinto Verano, Spaanse zomerwijn. Dit is een dag, een moment, een gevoel, waar ik nog heel vaak aan terug denk. Ultieme vrijheid.

"Als ik het simpel moet samenvatten, dan heeft deze ervaring vooral duidelijk gemaakt wat voor soort reizen ik wil blijven maken. Ik had nog nooit een vakantie zoals deze meegemaakt, en eerlijk gezegd heeft het mijn ogen geopend. Alles voelde puur, ongefilterd en echt. En misschien nog wel belangrijker: ik voelde me er zelf ook anders door."

Even weg uit het tempo dat we in Nederland zo normaal zijn gaan vinden. Waar alles snel moet, efficiënt en gepland. Deze reis liet juist zien hoe het ook kan. Rustiger. Bewuster. Met meer aandacht voor de kleine momenten die we thuis vaak voorbij laten gaan.

Wat me misschien nog wel het meest bijblijft, is hoe sterk de verbinding met tradities en natuur hier nog voelbaar is. Dat zie je zelfs terug op tafel. Het eten was ongelooflijk puur: groenten die letterlijk om de hoek werden verbouwd, vis en vlees uit de regio. Alles lokaal, alles vers.

Lunch, credits Finca Moreiras

Maar misschien nog wel belangrijker dan wat er werd gegeten, was hoe er werd gegeten. Er werd tijd genomen. Tijd om samen te zitten, om te praten, om simpelweg te genieten van het moment.

Het zijn juist die kleine dingen, waar hier zoveel waarde aan wordt gehecht, die deze reis zo bijzonder maakten. En precies dat neem ik mee naar huis.

Hoewel de dagen vooral in het zadel werden doorgebracht, hadden onze hosts ook andere bijzondere momenten georganiseerd. Op de laatste avond gingen we met z’n allen uit eten en daarna de stad in een avond vol muziek, dans en het gevoel dat je een week lang iets bijzonders samen hebt meegemaakt.

Termas de Prexigueiro, credits Finca Moreiras

Een andere avond reden we naar een natuurlijke hot spring, verborgen in de natuur. Net zoals je ze in IJsland vindt, bestaan ze ook in Spanje. En geloof me: na uren in het zadel is ontspannen in warm bronwater niets minder dan hemels.

De overige avonden hadden we vrij om Baiona te ontdekken, een kustplaats met een rijke geschiedenis. Het is namelijk ook de haven waar Columbus in 1493 terugkeerde na zijn eerste reis naar de ‘Nieuwe Wereld’.

Het zijn juist deze momenten, naast de lange dagen te paard, die een reis als deze compleet maken.

Gids Paloma, credits Finca Moreiras

Door deze bijzondere ervaring besloot Joy al snel opnieuw terug te keren. In 2026 reist ze samen met twee meiden die ze tijdens de vorige trip ontmoette weer naar Adrian en Paloma. Dit keer voor een nieuw avontuur: een meerdaagse tocht te paard van Galicië naar Portugal. Onderweg wordt er elke nacht op een andere plek overnacht, terwijl de route langzaam richting de grens voert. Alleen al het idee van deze reis voelt als een droom die werkelijkheid wordt. Ik kan niet wachten om dit mee te maken en om iedereen weer te zien.

Deze reis heeft nog iets anders gedaan: hij heeft mijn lijst met dromen alleen maar langer gemaakt. Patagonië in Argentinië staat inmiddels hoog op mijn lijst. Daar worden ook indrukwekkende paardrijreizen georganiseerd, vaak in traditionele zadels en door landschappen die bijna onwerkelijk lijken. En daarnaast heeft ook Kirgizië zijn plek op mijn bucketlist gevonden, een land waar het leven nog puur en nomadisch is en waar paarden nog altijd een essentieel onderdeel van de cultuur vormen.

Joy op haar paard Trono

Als ik mijn reis moet samenvatten, denk ik terug aan een zin die ik las vlak voordat ik mijn ticket boekte:

“Stop waiting on others, to do what you want to do.”

Ik had vaker getwijfeld om alleen een reis te boeken. Het voelde altijd als een grote stap. Tot het moment dat ik besloot gewoon voor mezelf te kiezen en het te doen.

Een keuze waar ik nog steeds dankbaar voor ben. Want dit is precies het soort ervaring dat je bijblijft. Niet alleen in foto’s, maar in hoe je daarna naar reizen, vrijheid en avontuur kijkt.

Sommige reizen laten je met mooie herinneringen achter. Andere veranderen subtiel hoe je naar het leven kijkt.

Voor mij was dit zo’n reis.

Trono